Astrofizyka i sztuka – kilka koncepcji

Niewiele osób wie, ale byłam kiedyś całkiem mądra (lub przynajmniej wyedukowana). Kiedyś nawet starałam się o stypendium artystyczno/naukowe w obserwatorium astronomicznym na La Palma. Żeby wziąć udział w tym wyścigu kandydatów, wykonałam kolekcję szkiców biżuterii/prac jubilerskich inspirowaną astronomią i astrofizyką. Ukazują one proces nukleosyntezy (tworzenie pierwiastków przez słońce), powstanie czasoprzestrzeni, mikrofalowe promieniowanie tła (dowód na Wielki Wybuch), diagram Herzsprunga-Russela (organizujący gwiazdy), powstanie materii i antymaterii, malutką gwiazdę neutronową pożerającą zwykłą ogromną gwiazdę… Niektóre z nich zostały zainspirowane przez dzieła mistrzów, których podziwiam (Claudio Pino), niektóre przez grupę artystów, którzy pracowali wspólnie, aby stworzyć naszyjnika na aukcję dla WOŚP. Niedawno znalazłam te projekty i doszłam do wniosku, że naprawdę są całkiem niezłe.

Przykro przyznać, ale nie dostałam tej posady lokalnego artysty siedzącego w wieży astronomicznej. Większość z tych projektów pozostaje w fazie „potencjału stworzenia”. Ale wykonałam 3 z nich: Drogę Mleczną, Nukleosyntezę i równanie mechaniki Lagrange’a.

Droga Mleczna:

Naszyjnik jest rzeźbiarskim odwzorowaniem Galaktyki Spiralnej (Droga Mleczna), ze szczególnym uwzględnieniem Ramienia Krzyża i Oriona, które są najbogatsze pod względem zgrupowań gwiazd i czerwonych olbrzymów. Środek Galaktyki w naszyjniku stanowi kawałek kwarcu (pokryty tytanem), odtwarzający wrażenie setek świecących ziaren (gwiazd), które są skumulowane wewnątrz każdej galaktyki. Naszyjnik wykazuje luminescencję, świecąc na niebiesko w ciemności, zgodnie z kierunkiem ułożenia ramion.

Materiały:

Wisior: srebro, granaty, białe cyrkonie, druza kwarcu z tytanem

Naszyjnik: wykonany z linek jubilerskich zdobionych srebrnymi kulkami, srebrne zapięcie.

Średnica wisiora: ok. 6 cm, długość linek: 43,5 cm

Nukleosynteza:

Zastanawialiście się kiedyś dlaczego gwiazdy świecą? Ten naszyjnik jest bardzo prostym przepisem odpowiadającym na to pytanie (upraszczając znacznie całość tematu, rzecz jasna). Gwiazdy spalają lekkie pierwiastki (np. wodór), a jako efekt tej reakcji powstają pierwiastki cięższe (np. hel) i energia <3 To jest diagram pokazujący krok-po-kroku przebieg tej reakcji. Na szczycie naszyjnika znajduje się GWIAZDA („słońce” ametystowe). Pod gwiazdą znajdują się 2 jądra wodoru (labradoryty). Wodór w swojej prostej formie zbudowany jest tylko z jednego protonu. Kiedy te dwa wodory się połączą, tworzą inną formę wodoru, ale z NEUTRONEM (kamień księżycowy) w jądrze atomowym – deuter. W trakcie tego procesu pozyton (mała kulka labradorytu) i neutrino (mała perełka) są uwalniane. Kiedy deuter i wodór się łączą, powstaję duża ilość energii (pozłocona kulka), spalają się i tworzą cząstkę Helu-3. Kiedy dwie cząstki Helu-3 łączą się, tworzą cząstkę Helu-4 i dwie pojedyncze cząsteczki wodoru. I cały proces może się powtórzyć od nowa. Ta złota kulka, to właśnie ta energia, która sprawia, że Słońce jest gorące i w sumie daje życie na naszej planecie. Z czasem gwiazdy spalają hel i inne pierwiastki, tworząc wszystkie znane elementy z tablicy Mendelejewa, stając się tak ciężkie, że grawitacja je miażdży, powodując że wybuchają i…. to właśnie stamtąd wzięliśmy wszystkie pierwiastki do budowy naszych ciał.

Materiały: srebro, ametyst, labradoryty, kamienie księżycowe, perła, 24k pozłocenie, obróżka z mosiądzu

Wymiary: wisior 14 cm x 4,5 cm, średnica obróżki- 14,5 cm

Równanie mechaniki Lagrange’a, czyli Pierścień Meteoryt

Srebrny pierścień zainspirowany upadkiem meteorytu w Rosji 15.02.2013 r. Turkus wewnątrz szklanej bańki jest „Ziemią”, ponad nim leci meteoryt (prawdziwy meteoryt znaleziony w Argentynie w 1576), który jest przyciągany przez Księżyc zlokalizowany nad szklaną bańką. Poruszając Księżycem, sprawiasz, że meteoryt leci razem z nim. Jeśli odłączysz Księżyc od bańki, spowodujesz kosmiczną katastrofę i meteoryt spadnie na Ziemię!  Sam pierścień ma wygrawerowane równanie na obliczanie trajektorii lotu komety.